Suntory Experience

Omdat we vorige week in de les de woorden: klassenuitje, bier en fabriek hebben geleerd, was het tijd voor een tripje. Op een redelijk grote afstand van Tokyo ligt namelijk de Suntory fabriek. Samen met Asahi, Sapporo en Kirin behoort Suntory tot de grote biermerken van Japan. Dus het was tijd om dit stukje Japanse cultuur op te drinken. Jammer genoeg waren alleen de vrouwen uit de klas mans genoeg om bier te drinken, dus was de klas niet helemaal compleet. Maar toch vol goede moed en met een flink ontbijt achter de kiezen gingen we zondagochtend vroeg op weg naar het verre westen van Tokyo. Eenmaal aangekomen werden vanaf het station vervoerd met een speciale Suntory bus naar de fabriek. Nou ben ik nog nooit in de Heineken Experience in Amsterdam geweest, maar dit zal vast minder indrukwekkend zijn geweest. Pluspunt echter was dat het helemaal gratis was! Dat heeft toch een speciale aantrekkingskracht op de Nederlander in je. Al in al was het wel interessant om te zien hoe het bier wordt gemaakt en het hele verhaal in het Japans aan te horen. Gelukkig mag je ter afsluiting natuurlijk het speciale premium bier drinken dat in de fabriek geproduceerd wordt. Ook geheel gratis en nog lekker ook! Toen we ook nog voor elkaar kregen met behulp van een vriendelijk Japans stel naast ons dat we allemaal gratis een glas mee kregen was het klassenuitje helemaal een succes! Om bij te komen van de gratis biertjes nog een Chinese lunch gehad om vervolgens voldaan in slaap te vallen in de trein terug.

Say Cheese

Als er één geniaal Japans fenomeen was wat ik mee terug naar Nederland mag nemen, dan is het wel Purikura! Nou klinkt dit de meeste misschien nog vreemd in de oren, maar geloof me na een keer proberen is iedereen fan. In plaats van de saaie standaard fotohokjes zoals we die in Nederland kennen voor de pasfoto's, bestaan er in Japan veel leukere hokjes. Hier kan je met je vrienden verschillende foto's nemen met leuke achtergronden. Het leukste komt echter daarna, wanneer je de net genomen foto's kan bewerken met van alles en nog wat. Zo kun je nepwimpers, tekst, hartjes en wat dan ook toevoegen. Heerlijk om een beetje creativiteit kwijt te kunnen in zo'n hokje. Het is wel een kunst om binnen de korte tijd die je heb, zoveel mogelijk versieringen toe te voegen. Maar zoals te zien is op de foto's lukt dat elke keer toch weer. Hoewel het concept over hetzelfde is, bestaan er dan ook nog allemaal verschillende machines. Elk heeft zijn eigen ding, zoals bijvoorbeeld glitters of dat je op de foto enorme bambi-ogen krijgt. Dus lekker aan de slag om ongegeneerd jezelf te bewerken. Voor 400 yen heb je opeens een prachtige egale huid, enorme ogen (eventueel in een andere kleur) met prachtige wimpers, een rossig blosje en roze haar (waarom ook niet). Helaas alleen op de foto, maar die kan je gelukkig ophangen en bewaren. Goed tijdverdrijf dus. Vooral nu ik vandaag eindelijk een plek heb gevonden waar ik, als niet Japanners, gebruik mag maken van een leuk extraatje dat sommige plekken bieden. Namelijk het uitlenen van leuke pakjes en kostuums. Ik heb al eerder geprobeerd om een pakje te lenen, maar kreeg te horen dat het alleen voor Japanners was. Discriminatie! Gelukkig nu eindelijk foto's kunnen maken in een 'French maid' pakje met poezenoortjes. Duidelijk mag zijn dat nog vele foto's en outfits zullen volgen.

Op de thee bij Keio

Na weer een heftig weekje studeren, stond er een volgepland weekend voor de deur. Aangezien ik weinig vrije tijd tussen het studeren door heb, moeten alle leuke dingen dus in het weekend. Een van de agendapunten was een evenement georganiseerd door het Keio Welcome Net. Ik keek er eigenlijk niet zo naar uit, maar had me eenmaal opgegeven. Dus zoetjes de treinreis naar het verre westelijke gedeelte van Tokyo. Eenmaal aangekomen geen moment spijt meer gehad. We werden door twee vrouwen van Keio naar het huis van een van de leden geëscorteerd. Al was het meer andersom, aangezien één van hun al was afgestudeerd aan Keio in 1954. Eenmaal aangekomen in de prachtige tuin was het echt genieten. Het weer was ronduit geweldig. Volgens medestudenten zijn mijn verbrande schouders daar het objectieve bewijs van. In de tuin met een boel aardige mensen van het Welcome Net gepraat en eindelijk weer eens gesocialized met de andere buitenlandstudenten. Naast praten was er gelukkig ook een boel eten. De eigenaar had zelf een steenoven gebouwd, dus hebben we zelf niet zo Japanse pizza gemaakt. Die overigens erg lekker waren. Gelukkig was er nog voldoende Japanse cultuur te beleven tijdens de traditionele thee ceremonie! Het feit alleen al dat er thee geserveerd wordt, maakt het voor mij al leuk. Maar ook de Japanse normen en waarden, zoals van rekening houden met de ander, welke deel uitmaken van het geheel zijn bijzonder. En dan na twintig keer buigen in één keer (met hard slurpen) de thee die zo zorgvuldig is bereid wegwerken. Gelukkig mochten we daarna zelf ook proberen om geheel volgens ritueel een kom groene thee te bereiden. Toen ik daarna ook nog succesvol iets had georigamied, was de dag compleet. We waren echter nog niet genoeg bijgevoed. Dus kwam er nog een volgende ronde eten, dit was al na een enorme lunch met dessert. Maar aangezien de eigenaar zelf soba aan het bakken was, toch maar weer even proeven. Een van de oudere dames vond het echter wel vermakelijk dat ik zo lekker, en vooral veel, aan het eten was. Dus kreeg ik stiekem nog paar stukjes cake mee voor onderweg. Helemaal voldaan en met een zeer welkom gevoel eindelijk naar huis! 

日本ごをべんきょうします

Voor iedereen die de titel niet kan lezen, welkom in mijn wereld. Er staat overigens 'Japans studeren', want dat is wat ik de afgelopen twee weken aan het doen ben. De vermindering in verhalen hier is dan ook direct verbonden met het super intensieve Japanse taalprogramma dat is begonnen. Super intensief omdat we elke dag 3 uur les hebben en in een groepje van 6, zodat je altijd aan de buurt bent. Dit betekent heel veel huiswerk maken, zodat je in de klas niet helemaal voor aap staat als je niet begrijpt wat de docent zegt. Dit komt echter nog redelijk vaak voor, omdat de les helemaal in het Japans gegeven wordt. Nu ben ik in Nederland al begonnen met Japans studeren, maar dit is wel even iets anders. Omdat ik al enige kennis had mocht ik beginnen in level 2. Maar alle kennis die ik had is er nu al doorheen en vraag me af of er nog meer woorden in mijn hoofd passen. Een grotere uitdaging dan de woordenschat en de grammatica is echter het lezen en schrijven.  Zoals je op de foto kunt zien is het weer terug naar de kleuterklas en lekker elke kanji (teken) 20 keer oefenen. Gelukkig is het de kramp in mijn hand waard, want begin steeds meer te herkennen overal. Dit betekent overigens nog niet dat je het ook begrijpt. Dat is ook niet zo heel raar al je bedenkt dat het Japans zo'n 2000 kanji kent. Nog even door leren dus! Gelukkig zijn de lessen intensief maar ook leuk. Vooral de hoofddocent maakt er elke keer weer een feestje van door woorden voor ons uit te beelden, wat leidt tot hilarische tafrelen. Verder geeft hij ook nog goede studietips, zoals het ophangen van Japanse woordjes of wat dan in de wc zodat je ook dan nog even iets kan doornemen...Misschien moet ik hier toch ook echt aan geloven binnenkort. Maar al in al is al het harde buffelen het zeker waard als je op straat, in de kroeg of in de sushibar weer net iets beter kan communiceren. Weer hard er tegenaan dus!

Japanse cuisine

Omdat ik weet dat er interesse is, vandaag een klein stukje over het Japanse eten! Iedereen kent waarschijnlijk wel sushi, maar dat is bij lange na niet het enige wat hier geserveerd wordt. Al moge het wel duidelijk zijn dat rijst hier toch wel een van de belangrijkste ingrediënten is. Het is ook niet voor niets dan het Japanse woord voor maaltijd ook rijst betekent. Veel rijst dus. Voor sushi ga ik dan naar mijn lievelingsbar vlak bij Ueno. Hier wordt mijn favoriete sushi geserveerd, namelijk fijngemalen rauwe tonijn met lente ui. Daarnaast komt de suhi is het goedkoop en is het personeel is erg vriendelijk. Nadat wij namelijk erg jaloers waren op de met een panda versierde sushi van een meisje, mochten wij er ook een. Het resultaat is het bovenstaande kunstwerk wat de chefs voor ons hebben gemaakt (nog gratis en erg lekker ook!). 

Een andere lekkernij die bij mij in de smaak valt is de okonomiyaki (zie de linkerfoto hierboven). Dit is een soort kruising tussen een pannenkoek en omelet gevuld met kool, vis en of vlees. In het restaurant wordt deze op de hete plaat op tafel voor je bereid. Je weet dus precies hoe het ervoor staat met je eten en dat het zeker weten niet uit de vriezer komt. Als je daarentegen eigenlijk niemand van het restaurant aan je tafel wilt die daar komt koken of überhaupt een bestelling komt opnemen, kun je naar restaurants uitgerust met het scherm zoals hierboven. Het probleem is alleen dat je de technologie wel even door moet hebben en moet uitvinden dat er in het Japanse menu wel plaatjes zijn. Dan kan je voorkomen dat je opgescheept zit met een berg garnalen met ogen en pootjes als je tempura garnalen verwacht...Heel dapper de hoofdjes en pootjes ontleed om er achter te komen dat ze wel lekker smaken. Helaas ziet veel eten er iets minder lekker uit dan het is. Zie de foto met de hele octopussen op een stokje. Ik zou dit nu bij lange na niet kunnen of willen eten. Al Heb ik nu al bijzondere dingen op waaronder een gefrituurd kippenbotje, dus wellicht over twee maanden. 

I love Sumo

Dankzij mijn lieve huisgenootje Christine stond er vandaag een uitermate exclusief Japans vermaak op het programma, namelijk sumo! Het schijnt erg moeilijk te zijn, zelfs voor Japanners, om aan kaartjes te komen. Dus deze kans heb ik dan ook meteen gegrepen. Ik kwam al helemaal in de sfeer op het station, aangezien sumo worstelaars net enorme mensen zijn en dus ook gewoon de trein nemen. Eenmaal in de 'arena' konden we in Japanse stijl plaatsnemen op een soort kussentjes, dus schoenen uit. Ik had me natuurlijk ingelezen om het spel iets beter te begrijpen, maar ik had nog nooit eerder echt naar sumo gekeken. Ik moet zeggen: het is prachtig! Het is ongelofelijk spannend voordat het echt tot het vechten komt. Er wordt zout gestrooid, uitgedaagd, billen en buiken geklapt en natuurlijk uiteindelijk gestoten tot de ander valt of buiten de ring beland. Dat laatste kan pas als beiden de vuisten op de grond hebben, dus daar zit de spanning. Wanneer er dan per ongeluk te vroeg wordt begonnen kan dit tot mijn grote verbazing leiden tot nog meer spanning. Een van de worstelaars gaf namelijk bij de volgende 'beurt' zijn tegenstander een flinke 'bitchslap' op hem op zijn plaats te zetten en vervolgens uit te ring te gooien. Wat een spektakel! Echter het mooiste is wel hoe door techniek het niet de grootste van de twee is die uiteindelijk wint. Om het geheel compleet te maken zijn we daarna gaan eten bij een restaurant van een oud sumo kampioen. Daar werd het speciale dieet van de sumo worstelaars geserveerd, wat zij dus elke dag drie keer eten om 'gespierd' te worden. Morgen dus een balans dag, maar heel erg lekker! Zag er wel beter uit dan dit plaats, maar voor het idee toch erbij gedaan. De avond werd toen zelfs nog beter, toen bleek dat de eigenaar (voor de vergeetachtige lezer: de oud sumo kampioen) ook aanwezig was! Er zijn foto's maar die houden jullie nog tegoed. Eind van de dag ben ik helemaal fan van sumo, al was ik dat misschien al na het lezen van 'de drie sterke vrouwen'. 

Harajuku girls (and boys)

Ja ja, twee berichten op één dag, maar het was dan ook een druk weekend hier. Vandaag ben ik namelijk eindelijk naar Harajuku geweest. Waarom het er tot nu toe nog niet van gekomen is, heeft iets te maken met de biertjes van de zaterdagavond. Het is namelijk het leukste om deze week in Tokyo op een zondag te bezoeken, wanneer alle subculturen hier hoogtij vieren. De Harajuku girls, meisjes in fleurige lolita jurkjes, zijn het meest bekend maar verre weg niet de enige (zie het plaatje hieronder). Maar voordat ik mijn ging mengen met de huidige cultuur van Japan, eerst wat van de traditionele cultuur snuiven in het bijgelegen park met tempel. De Meiji Jingu ligt in een prachtig bos en is weer een oase van rust in de drukke. Ik word elke keer weer helemaal zen als ik daar rond loop. Deze keer ook voor het eerst wel twee traditionele Japanse bruiloften gezien. Zoals je kan zien op de foto een bijzonder ritueel waarbij de vrouw een prachtige witte kimono aanheeft met een grote witte kap op haar hoofd. Mocht er toch nog een zonnestraaltje, welke er in overvloed waren vandaag, op haar vallen dan is er gelukkig nog een enorme parasol die haar beschermt. Na dus weer een flinke portie traditie op naar het heden. In een ander deel van het park is er namelijk ander amusement. Op zondag komen vele subculturen hier dus samen om te dansen, zingen, toneel te spelen etc. Meest indrukwekkend was de Rock'nRoll groep die je hieronder op de foto ziet. Alle mannen met enorme vetkuifen en bijpassende (spijkerkleding) en de vrouwen in grote wijdstaande rokken. Beetje Rock'nRoll muziek erbij en dansen maar! Geweldig om te zien hoe iedereen hier een eigen plekje heeft om zich te uiten door te dansen samen, samenkomt om hun konijntjes te showen of touwtje te springen. Genoeg te zien en te beleven dus op een zondag in het park hier!