Ghibli

Voor wie denkt dat de titel iets te maken heeft met een Japans gerecht, je mist een paar prachtige films. Ghibli is namelijk een Japanse filmstudio die anime films maakt met regisseur Hayao Miyazaki aan het roer. De meest bekendste is 'Spirited Away', welke een boel prijzen heeft opgebracht waaronder een heuze oscar! Maar de mascotte van de studie komt uit een andere film, namelijk Totoro (beetje te zien op linker foto). Al met al maakt Ghibli al jaren deel uit van Japanse cultuur en elke Japanner waar ik mee, in het Japans uiteraard, praat kent dit fenomeen dan ook. Tijd dus voor een bezoekje aan het officiële museum. De verwachtingen waren groot, aangezien het moeilijk is om aan kaartjes te komen. Niet eens alleen omdat dit alleen kan via een Japanse machine in een supermarkt. Van te voren kaartjes dus gekocht en op de bepaalde tijd aanwezig zijn. Hoewel het museum heel klein is, is het zeker de moeite waard. Er was een tentoonstelling over het ontstaan en maken van animaties. De beroemde kat-bus, waar wij helaas niet in mochten, was ook van de partij. Ook waren er scènes uit verschillende films nagebouwd. Verder waren er ruimtes ingericht om te laten zien waar de inspiratie vandaan komt en hoe er gewerkt wordt. Bijzonder aan Ghibli is namelijk dat er nog steeds voornamelijk alles met de hand wordt getekend. Indrukwekkend dus. Ook nog een korte Ghibli film gezien, waarvan ik het beetje Japans dat er werd gesproken gewoon bijna helemaal begreep. Nog even genoten van het huis zelf dat is ingericht in de kenmerkende fantasiestijl. Met een echt stukje van de 'oscar winnende' film weer terug, waar we meteen werden overvallen door stortregen. Ach mijn dag kon toch niet meer stuk.

Blast from the past

 

Excuses voor de radiostilte, maar de laatste week Japans viel wat zwaarder dan verwacht. 500 kanji, 110 pagina's woordjes, 28 hoofdstukken grammatica, meer dan 60 toetsen, 3 schrijfopdrachten en 1 speech verder, het is klaar! Het was zeker een bevalling. Wat het zeker niet minder makkelijk maakte was een aankoopbeslissing het weekend hiervoor. Ergens in het niets ten westen van Tokyo, maar wat nog steeds Tokyo is, op zoek naar speciale winkel. In deze zogenaamde 'hard-off' is alles tweedehands en spotgoedkoop. Op Rik zijn verlanglijstje: oude Nintendo spelcomputers. Na een urenlange tocht in de hete zon door een uitgestorven woonwijk, een aantal keer de weg vragen en een ijsje, gelukkig aangekomen. In eerste instantie sceptisch of we de enorme weg voor niets hadden afgelegd, viel mijn oog op de bakken van de foto. Bakken en bakken vol met spelcomputers, controllers, draden, spelletjes etc. Paradijs dus. Na heel wat graven, vergelijken en uitzoeken gelukkig resultaat te zien op de foto. Een enorme uitstalling van Nintendo apparatuur allemaal bij elkaar geraapt uit bakken die als troep worden bestempeld en daardoor spotgoedkoop. Wie wil er nou niet een de Super Famicom voor ongeveer 10 euro met alles erop en eraan. Ook een grote verzameling spellen, regenboog waardig. Daaronder veel klassiekers als Mario, Donkey Kong, Mario Kart, Kirby etc. Dus het was af en toe stiekem even spelen in plaats van leren. Hoewel spelen ook Japans leren betekent, omdat alle spellen in het Japans zijn. Geheel educatief verantwoord dus om te gamen. Daarmee lijkt het mij wel weer voldoende over dit onderwerp, laat wel weer zien dat als je in Akihabara woont vanzelf ook een beetje een nerd wordt.

Disney daredevil

  

De zomervakantie staat voor de deur met nog 1 weekje Japans bikkelen op de agenda. Tijd voor wat vertier zodat ik de laatste, zware, loodjes kan verzetten. Op naar Disneyland Tokyo! Wel op een doordeweekse dag, omdat iedereen je ontraadt dit populaire pretpark in het weekend te bezoeken. Het weer leek in eerste instantie veelbelovend, maar bleek toch te mooi. Dus toch nog dringen en lang wachten. Gelukkig had in voor in de rij nog wat huiswerk mee...en ja ik heb ook werkelijk woordjes geleerd in Disneyland. Nou was het trouwens niet zo maar Disneyland, maar Disneyland Sea. Park aan de kust en in waterwereld thema. Eerst de 'Tower of Terror' uitgeprobeerd, waarbij in een behekste lift stapt om vervolgens over het park uit te kijken en naar beneden te vallen. Al in al leuk gedaan. Ook de attractie rondom Indiana Jones was erg leuk. In een auto rond scheuren door een tempel. Dan is er nog een ritje in de vulkaan, waar we halverwege vast kwamen te zitten voor korte tijd. Verder zijn er natuurlijk nog een boel andere attracties en is het park in geheel mooi gemaakt. Elk blaadje wat neervalt wordt opgeveegd en elk hegje is keurig verzorgd. Leukste zijn de Japanners die losgaan in Disneyland. Iedereen heeft een paar oortjes of een hoedje op en loopt met tassen vol Disneyspullen. Wel moeilijk is om met de Japanners te communiceren en alle regels op te volgen. Zo is het op het onderstaande bord volgens mij duidelijk dat vissen daar niet mogen roken. Verder antwoordde een medewerker dat er echt geen vuurwerk was, terwijl dit er toch was tijdens de grote eindshow op het meer. Waar ik vervolgens meerdere malen werd terecht gewezen, omdat ik op een blok en Rik zijn schouders zat om de show te kunnen zien. Teveel regels in het land van de verbeelding voor mij, maar zo werken de Japanners nou eenmaal. Verder mogen er ook meer spannende attracties komen. Ben geen daredevil, maar misschien valt alles qua spanning een beetje tegen als je al in Japan op avontuur bent.

Experimenteren in de Japanse keuken

 

Ondanks dat het de afgelopen weken ongelofelijk druk is met studeren en mijn geheugencapaciteit vol begint te raken, probeer ik toch nog even toe te koken. Nu de meeste ingrediënten die ik normaal gebruik om eten in elkaar te flansen niet voorhanden zijn, is het experimenteren geblazen. Elke dag sushi maken kost immers te veel tijd en dat heb ik helaas niet met de berg huiswerk die ik elke dag heb. Dus ben ik op zoek gegaan naar alternatieven. Een van de favorieten is soep. Lekker makkelijk en gezond. Hier meestal op basis van misopasta en gevuld met noedels, tofu, groente en wat er voor handen is. Een hele andere manier van tofu eten in ieder geval die zeker bevalt. Mooie hier is dat tofu, in tegenstelling tot in de Albert Heijn, helemaal niets kost. Nog een goedkope maaltijd ook. Verder ben ik ook een fan geworden van gyoza, een soort deegzakjes gevuld met groente etc. Op de foto heb ik ze gebakken, maar ze verdwijnen ook nog wel eens in de hiervoor genoemde soep. Verder staat er ook natuurlijk een boel rijst op het menu, aangezien ik 5kg zak moet wegwerken. Het mooie daarvan is echter dat je één keer een boel kookt en dat vervolgens de volgende dag mee neemt in de 'bento'. Dit is echt een Japans concept, aangezien iedereen hier met een lunchbox rondloopt. De hoeveelheid spullen die je hiervoor kan kopen is dan ook enorm. Zoals je kunt zien heb ik mijn al versierd met wat hartjes en een varkentje voor de sojasaus. Maar dit valt zeker nog in het niets met de prachtige lunchpakketjes die ze hier maken. Nog even oefenen dus. Vandaag heb ik dan eindelijk weer een beetje kunnen oefenen in het maken van sushi, want de omstandigheden zouden daar natuurlijk perfect voor moeten zijn. Het resultaat is te zien op de foto, een ware sushipiramide. Itadakimasu, oftewel eet smakelijk!!

Japanse poezen

Tussen de mensen en dingen die ik mis, hoort ook (mijn) kleine tijger Nickey. Dus ik was wel toe aan een bezoekje aan het kattencafé. In Tokyo is de woonruimte klein en is het houden van huisdieren niet altijd makkelijk. Vandaar de kattencafé's. Een plek waar je even lekker met katten kan knuffelen. Tijd dus om dit Japanse fenomeen uit te proberen. Hoewel niets kan tippen aan je eigen kat was het toch erg leuk om weer eens wat poezen te aaien. Ik ben wel van plan om nog een andere plek te bezoeken waar de poesjes iets jonger zijn en willen spelen, aangezien sommige wat verlegen waren. Wel leuk was dat er veel verschillende rassen te bewonderen waren. 

Na een knuffelsessie met de echte katten van Japan, was het tijd voor een bezoekje aan Japan's beroemdste kat, namelijk Hello Kitty. In de buitenwijken van Tokyo is een heel pretpark gebouwd rondom Hello Kitty en de andere karakters van Sanrio. Hoewel de meeste bezoekers onder de 10 waren, heb ik me zeker wel vermaakt. Helaas geen Hello Kitty achtbaan, maar veel theathershows met dit schattige poesje in de hoofdrol. Hoewel het Japans in de shows allemaal goed te begrijpen was voor mijn 3-jarige medebezoekers, was dit voor mijn zeker nog een uitdaging. Verder was er nog een parade, een soort Hello Kitty small world boottochtje, een geheel Hello Kitty huis en een heleboel winkels. Na een paar uur rondlopen tussen de koters, te hebben gestreden om de next Hello Kitty te worden en een foto met en knuffel van Hello Kitty zelf gekregen te hebben, was het tijd om terug te keren naar de volwassenenwereld. Na deze overdosis aan schattigheid ben ik weer een stapje dichterbij om te integreren in Japan, die kunnen immers geen genoeg van krijgen van 'kawaii' dingen.

Tonijn is fijn

 

Mijn favoriete sushi is met tonijn, maar hoe ziet een tonijn er eigenlijk uit? Wanneer je je dit afvraagt in een stad als Tokyo heb je twee opties die spannender zijn dan wikipedia, namelijk of naar het aquarium of naar de grote vismarkt. Ik besloot beide te doen. Eerst maar eens kijken in Tokyo Sea Life. Dit aquarium ligt vlakbij Tokyo Disneyland en is bekend om de tonijnen die er rondjes zwemmen. Samen met huisgenoot Christine op pad dus. Ik ben altijd dol op het verkennen van natuur en dieren, dus de dag kon niet stuk. Tokyo Sea Life ligt aan de zee en heeft een prachtige ingang omringd door water. Eenmaal binnen zijn de tonijnen meteen het meest spectaculaire. Dat ze lekker zijn wisten we al, maar tonijnen zijn enorm, glimmend en razendsnel. Ze zwemmen constant in hoog tempo rondjes. Bijne hypnotiserend om naar te kijken en onmogelijk om te fotografen, zie de mislukte foto. Toen we ons eenmaal konden losrukken, konden we de andere bewoners bekijken. Een erg leuke vis staat hieronder op de foto en was geheel in fen shui zijn hol aan het bekleden met stenen en schelpen. Elke schelp moest dan ook 5 keer verplaats worden voordat deze perfectionistische vis tevreden was. Nog grappiger was echter dat alle Japanners de vissen bespraken in hoe lekker ze wel niet waren, zelfs schoolkinderen moesten die vraag beantwoorden. Onvoorstelbaar. Na een intiem haaien en roggen aaien nog blik in de souvernierwinkel waar het leukste artikel toch wel de tonijnslaapzak was. Geslaagde dag dus.

Tweede onderdeel was dus het bekijken voor de dode tonijnen op de grote vismarkt. Helaas was het vroege opstaan mislukt en waren we al te laat op weg om nog echt iets te zien. Maar eenmaal daar aangekomen bleek dat er helemaal niets te zien zou zijn, omdat de markt gesloten was die dag. Op de foto kun je zien hoe zo'n lege markt eruit ziet, heel interessant. Dus heb in totaal 2 krabben en een paar vissen gezien, maar dat was het. Totale teleurstelling, want ik had me verheugd op een ochtendje griezelen. Dus het verhaal over de dode vissen wordt nog vervolgd.

In de wolken

Na iets meer dan een maand bikkelen om alle woorden, tekens en grammatica te onthouden, eindelijk wat voldoening. Voor mijn schrijfopdracht, welke ging over sushi, had ik namelijk een A+! Dus helemaal in de wolken van de complimentjes van de leraar. Helaas ook in de wolken door het regenseizoen hier. Gelukkig is het nu wel wat warmer, in andere woorden aangekomen met de overvolle ochtendtrein en na een flinke wandeling naar school zweet ik me kapot. Om te zorgen dat ik niet al mijn tijd door breng in de boeken, ben ik druk bezig uit te zoeken wat ik nog allemaal wil doen. En het dan ook echt doen. Tijd gaat namelijk veel te snel! Een van de kleinere dingen op het groeiende lijst heb ik dan ook maar meteen afgestreept. De Tokyo Metropolitan Government Offices. Klinkt niet spannend, maar wel voor degene met hoogtevrees (zie onderstaande foto's). Op naar de 45ste verdieping in ongeveer 45 seconden! Helaas waren er wel veel wolken die wat roet in het eten gooien, maar nog steeds leuk om over de enorme stad uit te kijken. Tel daarbij op dat ook dit uitje gratis was en je hebt weer een leuke middag. De stad is zo enorm groot dat je de randen nog niet eens kan zien. Net zoals Fuji-san, wat te verwachten was met al die wolken. Gelukkig staat het beklimmen van deze verlegen berg ook op het hiervoor genoemde lijst. Nu dus alleen beetje uitkijken over de enorme stad die steeds meer als thuis voelt. Terug beneden  was het uiteraard al begonnen te regenen dus snel de weg terug vinden door het woud van enorme gebouwen, terug naar mijn vertrouwde (laagbouw) buurtje.